اتفاق مبهم

چه گویم در مقام تو 

 تو ای روح اهورایی

تو نور چشم خورشیدی

تو زهـــرایی ، تو زهـــرایی …

سلام دوستای من روز تولد حضرت زهرا و روز مادر و روز زن رو به همه شما بانوان سرزمینم تبریک میگم.

راستیش حال و هوای دلم ابریه و ی کم سردرگمم.

ماجرا از اونجایی شروع شد که قرار بود مهربان همسرم دیروز ازمایش اسپرمشو انجام بده.ایشون سر ظهر مرخصی میگیرن و میان امل و میرن ازمایشو انجام میدن.بعدا به من میگن که بعداظهربرم جوابو بگیرم.من به اتفاق یکی از دوستام زکیه میریم جوابو میگیریم و همونجا تو ازمایشگاه نگاه علمی بهش میندازیم و از اعداد و ارقام سردراوردیم ولی قضاوت اصلی رو گذاشتیم به عهده خانم دکتر.

رفتیم مطب و برگه ازمایش و سونوی منو دادیم به منشی و ایشون بردن داخل .تو این چند دقیقه کلافه شدم تا منشی اومد بیرون گفت که همسرتون ضعیفن  و خانم دکتر براشون دارو نوشته داروهارو مصرف میکنن بعد دو ماه دوباره ازمایش تکرار میشه تا ببینیم چه قدر تغییر میکنن.البته گفت سونوی من مشکلی نداشت فقط ی کم تنبلی تخمدان دارم که برای بارداری مشکلی ایجاد نمیکنه.گفت که همسرت اهل سیگاره و منم گفتم سیگار نه ولی شدیدا قلیونی هستن و منشی هم گفت که باید ترک کنن ازش پرسیدم  چقدر ضعیفن و گفت 60 %

و اونجا بود که من به حس خودم یقین پیدا کردم.من همیشه فکر میکردم بر خلاف قدرت فیزیکی علی ولی از لحاظ جنسی مشکل داره بهشم میگفتم میخندید و میگفت من سالمم تو مشکل داری.

اومدیم بیرون و رفتم داروهاشو گرفنم تو راه تمام حواسم به حرفهای منشی بود که از طرف دکتر صحبت کرد و نمیدونید چه حالی  شدم الانم که دارم مینویسم احساس میکنم ی چیزی داره قلبمو فشار میده.شب هم خونه یکی از دوستای علی مهمون بودیم و همونجا خوابیدن موندیم و نشد کامل  براش تعریف کنم ولی صبح  موقع برگشت به خونه تو جاده خودش ازم پرسید چی شد و منم بهش گفتم و برگه رو بهش نشون دادم.چیزی نگفت ولی من قلبم پر از غم شد و حالا گریمم گرفت نمیخواستم علی اشکامو ببینه با هزار ترفند اشکامو پاک کردم.اومدم خونه اون رفت بانک و منم خوابیدم.بعد بیدار شدنم احساس کردم وارد مرحله جدیدی از زندگی شدم و ی مسیر دیگه ای از زندگی منتظر گام های منه.

فکر میکنم تو راه مادر شدن من اتفاقای زیادی میفته و من به همین راحتی مادر نمیشم.نمیدونم شاید ی اتفاقای دیگه بیفته.

البته اصلا این فکر که ما بچه دار نمیشیم تو ذهنم نیست فقط فکر میکنم که تو راه ما چند تا  پیچ هست که اونم طی میشه.

علی  بعد شام  قرصاشو خورد.البته سر ناهار بهم گفت از دکتر میپرسیدی ما دوقلو میخوایم باید چیکار کنیم.منم گفتم پارسال تضمینی 4 میلیون میگرفتن واسه دوقلو دو تومن قبل زایمان دو تومن بعدش.دیگه چیزی نگفت.

من فقط نمیتونم تصور کنم من هیچ ولی علی که واسه بچه ضعف میره حسرت بچه به دلش بمونه.تمام روز داشتم به این فکر میکردم که من چقدر دوسش دارم و الکی گریم میگرفت.الانم اون اونور خوابیده و منم رو تختم مشغولم.

خدایا شکرت.بابت همه چی ازت ممنونم.میدونم هوای ما دو نفرو داری و بیشتر از اون دوسمون داری.بدون ما خیلی دوست داریم.

کسی شرایطش مثه ما بود؟؟؟یعنی چی میشه؟؟؟